حتی ساده ترین شنوندگان، آنچه را كه می گذرد، كم و بیش تشخیص می دهند.
آن ها كه شیفته ی فكر پیشرفت هستند، هرگز گمان نمی برند كه هر گام به پیش،
گامی در راه پایان نیز هست و در پس همه ی شعارهای شاد "به پیش و به بالا"،
آواز هرزه ی مرگی كه ما را به شتاب كردن برمی انگیزد، به كمین نشسته است.
تاریخ، پیاپی شدن دگرگونی های بی دوام است.
موسیقی در پیچیده ترین شكل خود، همچون یك زبان است.
یادبودها در سراسر دنیا پراكنده اند.
اگر بخواهیم آنها را پیدا كنیم و از مخفیگاه هایشان بیرون بكشیم، باید سفر كنیم.
آدم هنگامی كه صف را ترك می كند، دوباره می تواند به آن باز گردد،
ولی زمانی كه دایره ای بسته می شود، دیگر راه بازگشتی وجود ندارد.
مردم، تنها به این دلیل می خواهند ارباب آینده شوند كه گذشته را دگرگون سازند.
مردم همیشه فریاد می زنند كه می خواهند آینده ی بهتری بسازند.
این، حقیقت ندارد. آینده، خلایی است بی عاطفه نسبت به همه.
شریف ترین احساسات می تواند
به آسانی برای توجیه بزرگترین وحشت ها به كار گرفته شود.
تاریخ به سبكی زندگی یك فرد است؛ بیش از اندازه سبك،
به سبكی پَر است، مانند گرد و غبار در هوا معلق است،
مانند چیزی است كه فردا ناپدید می شود.
یك بار حساب نیست؛
یك بار مثل هیچ وقت است.
آن كس كه استعداد دشوار همدردی ( احساس مشترك ) را دارا نیست،
به سردی رفتار دیگران را محكوم می كند.
هیچ وسیله ای برای تشخیص تصمیم درست وجود ندارد،
زیرا هیچ مقایسه ای امكان پذیر نیست.
وحشت، حالت یك ضربه را دارد؛ لحظه ای است كه انسان هیچ چیز نمی بیند.
وحشت فاقد هر گونه اثر زیبایی است و انسان تنها پرتو شدید رویداد ناشناخته ای را می بیند
كه چشم براه آن است.
زمان بشری دایره وار نمی گذرد،
بلكه به خط مستقیم پیش می رود و به همین دلیل، انسان نمی تواند خوشبخت باشد،
چرا كه خوشبختی، تمایل به تكرار است.
از زمان كودكی، پدر و آموزگار مدرسه برای ما تكرار می كنند كه خیانت،
نفرت انگیزترین چیزی است كه می توان تصور كرد.
اما خیانت كردن چیست؟ خیانت، از صف خارج شدن و به سوی نامعلوم رفتن است.
وقتی در برابر كسی كه مهربان، مؤدب و مبادی آداب است قرار می گیریم،
بسیار دشوار است كه همه ی حرف هایش را دروغ تصور كنیم و درستی و راستی در او نبینیم.
ما بیشتر برای از یاد بردن درد و رنج خویش به آینده پناه می بریم؛
در پهنه ی زمان، خطی را تصور می كنیم كه فراسوی آن خط، درد و رنج ما پایان خواهد یافت.
همیشه ساده ترین پرسش ها با اهمیت ترین پرسش ها به شمار می رود
و پاسخی برای آنها وجود ندارد و پرسشی كه نتوان به آن پاسخ داد،
مانعی است كه فراتر از آن نمی توان رفت.
وفا از والاترین پارسایی ها به شمار می رود.
وفا به زندگی ما وحدت می بخشد و بدون آن، زندگی ما به صورت هزاران احساس ناپایدار
پراكنده می شود.
آدمی به ضعف خویش آگاهی دارد و نمی خواهد در برابر آن ایستادگی نماید،
بلكه خود را به آن تسلیم می كند.
زندگی بشر همچون یك قطعه ی موسیقی ساخته شده است.
انسان با پیروی از درك زیبایی، رویداد اتفاقی را پس و پیش می كند
تا از آن دورنمایه ای برای قطعه ی موسیقی زندگیش بیابد.
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید