مي خواستم زندگي کنم ، راهم را بستند
ستايش کردم ، گفتند خرافات است
عاشق شدم ، گفتند دروغ است
گريستم ، گفتند بهانه است
خنديدم ، گفتند ديوانه است
دنيا را نگه داريد ، مي خواهم پياده شوم !
زنده بودن را به بيداري بگذرانيم که سال ها به اجبار خواهيم خفت
در عجبم از مردمي که خود زير شلاق ظلم و ستم زندگي مي کنند
و بر حسيني مي گريند که آزادانه زيست و آزادانه مرد.
انسان مجبور نيست حقايق را بگويد
ولي مجبور است چيزي را که مي گويد
حقيقت داشته باشد
"خدايا چگونه زندگي کردن را به من بياموز
چگونه مردن را خود خواهم آموخت
"تهمت و دروغ"را دشمن سفارش مي دهد
و منافق مي سازد و عوام فريب پخش مي کند
و عامي آن را مي پذيرد
خدايا شهرت مني را که مي خواهم باشم
قرباني مني را که: مي خواهند باشم نکن .
"زماني مصاحبه گري از معلم صداقت و صميميت دکتر علي شريعتي پرسيد :
به نظر شما چه لباسي را به زن امروز بپوشانيم ؟
دکتر علي شريعتي در جواب گفتند : نمي خواهد لباسي بدوزيد و بر تن زن امروز نمائيد .
فکر زن را اصلاح کنيد او خود تصميم مي گيرد که چه لباسي برازنده اوست"
انسان به اندازه اي که به مرحله انسان بودن نزديک مي شود ،
احساس تنهايي بيشتري مي کند.
انسان عبارت است از يک ترديد.
يک نوسان دائمي.
هر کسي يک سراسيمگي بلاتکليف است.
خداوندا من با تمام کوچکی ام,
يک چيز از تو بيشتر دارم
و آن هم خدايي است
که من دارم و تو نداري
هر کس بد ما به خلق گويد
ما چهره به دل نمي خراشيم
ما خوبي او به خلق گوييـم
تا هر دو دروغ گفته باشيـم !
خدايا هر که را عقل دادي ،
چه ندادي؟
و هر که را عقل ندادي ،
چه دادي؟؟؟
با شيطان هم داستان شدم,
تا در برابر هيچ آدمي,
سر تسليم فرود نياورم.
هرگز از کسي که هميشه با من موافق بود ،
چيزي ياد نگرفتم . . .
مادرم مي گفت عاشقي يک شب است
و پشيماني هزار شب؛
هزار شب است پشيمانم
که چرا يک شب عاشقي نکرده ام
گاه گاهي به يادت غزلي مي خوانم
تا نگويي که دلم غافل از آن عهد و وفاست
خوب رويان همه گر بادل من خوب شوند
خوبِ من، با همه خوبان, حساب توجداست!
يه مرداب براي بدست آوردن يه نيلوفر سال ها ميخوابه
تا آرامش نيلوفر به هم نخوره
پس اگرکسي رو دوست داري
براي داشتنش حتي شده سال ها صبر کن
بزرگترين اقيانوس آرام است
آرام باش تا بزرگترين باشي
خوش به حال مسافركش هاي ميدان آزادي
هر روز آزادانه فرياد مي زنند : آزادي، آزادي....
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید