مگر کور باشد نقاشی

که به ديدن تو چهره تصوير کند

که انگشت به دهان مي ماند

که گر اين کار از بشری ساخته بود

نه سنگی بود يارای به دوش کشيدن بار تصوير تو

نه قلمی اين چنين توانا

به نقش زدن

بازدم سحر گاهيت بشارت بهاران است

نسيمی است که جهان را مي نوازد

خوشا خزانی که از آه سرد تو آغاز مي شود

باران به لبخند تو مانند است

شکوهناک مي بارد و

دلگير مي انجامد

و صدايت آنی است

که به آزادی و عشق بدل مي کند شعر را

آه اگر تاب تحمل ات در من بود...

توان ايستادن به زير نگاهت

توان شنفتن سکوتت

که آرامش بعد از توفان بدان مانند است.

آه اگر در حضورت فکرم يخ نمي زد و

زبانم در التهاب جنبيدن بند نمي آمد

آه اگر به ديدارت

دست هايم به گرفتن دست های تو

وا نمي ماند و

سراسر وجودم درمانده نمي شد

از گفتن دوستت دارم