گل آفتاب گردان رو به نور می چرخد و آدمی رو به خدا

ما همه آفتاب گردانیم

اگر آفتابگردان به خاک خیره شود و به تیرگی ؛

که دیگر آفتاب گردان نیست

آفتاب گردان کاشف معدن صبح است وبا سیاهی نسبت ندارد

این ها را گل آفتابگردان به من گفت

ومن تماشایش می کردم که خورشید کوچکی بود در زمین

و هر گلبرگش شعله بود و دایره ای داغ در دلش می سوخت

آفتابگردان به من گفت : وقتی دهقان بذر آفتابگردان را می کارد

مطمئن است که او خود خورشید را پیداخواهد کرد

کسی به او یاد نمی دهد که خورشید کجاست

آفتابگردان هیچ چیز را با خورشید اشتباه نمی گیرد

اما انسان همه چیز را با زندگی اشتباه می گیرد

آفتابگردان راهش را بلد است و کارش را می داند

او جز دوست داشتن آفتاب و فهمیدن خورشید کاری ندارد .

او همه زندگی اش را وفق نور می کند

در نور به دنیا می آید و در نور می میرد

نور می خورد و نور می زاید

دلخوشی آفتابگردان تنها آفتاب است

بدون آفتاب ، آفتابگردان می میرد؛

آفتابگردان گفت :  روزی که آفتابگردان به آفتاب بپیوندد

دیگر آفتابگردانی نخواهد ماند

و گفت من فاصله هایم را با نور پر می کنم

تو فاصله ها را چطور پر می کنی ؟

آفتابگردان این را گفت و خاموش شد

گفتگوی من و آفتابگردان نا تمام ماند

زیرا که او در آفتاب غرق شده بود

جلو رفتم بوییدمش ، بوی خورشید می داد

تب داشت و عاشق بود . خداحافظی کردم

داشتم می رفتم که نسیمی رد شد و گفت :

نام آفتابگردان همه را یاد آفتاب می اندازد

نام انسان آیا کسی را به یاد خدا خواهد انداخت

اگر خوشبختی را برای یک ساعت می خواهید خواب نیم روزی داشته باشید.
اگر خوشبختی را برای یک روز می خواهید به ماهیگیری بروید .
اگر خوشبختی را برای یک ماه می خواهید زن بگیرید .
اگر خوشبختی را برای یک سال می خواهید ثروت اندوخته کنید .
اگر خوشبختی را برای یک عمر می خواهید به دیگران کمک کنید.